Денеска отидовме да се сретнеме со Дуле (12), кој го загуби татkotо и чистеше после училиште во искинати патики, за да заработи пари за храна

Улица Билечка во Вождовац. Го бараме бројот 17, но едвај го препознаваме на веќе истрошената табла. Ја отвораме полу-рѓосаната капија и влегуваме во тесните дворови како ходник. Настрана се сушат детски работи избледени и искинати, а има и две лопати и метла. Со нив Дуле и неговите браќа излегуваат на улица да чистат и да заработат неколку динари.

Телеграф.рс цел викенд пишуваше за Дулет (12), момче од Вождовац кое го изгубило татко му и кое го исмеваат поради искинати патики, а тој трча по училиште да исчисти и да им помогне на мајка си и двајцата браќа. Денеска отидовме да ги запознаеме.

Дуле како вистински домаќин излезе да не пречека. Ја имаше истата насмевка како на сликата, невина, детска. Полн со надеж. Брат Дарио, само една година помлад и двојно помал, веднаш истрча по него. Ни подаде рака како голем, да не запознае и продолжи да оди по нашите стапки. Немаат често гости, па сите беа возбудени од посетата.

Не сме навикнати некому да му бидеме битни. Чудно чувство, но ни годи, вели мајката Маја.

На влезот во собата наместо врата, стои ќебе. Го ставив да не дува, вели таа.

Низ старите дотраени прозорци го чувствуваме студениот воздух како се вовлекува и се сече. Маја залепи пур пена, но тоа не помогна многу. Во собата има три кревети и една печка на која Маја готви. Ѕидовите се украсени со врамени слики на постари ќерки кои се оддалечиле.

– Мама ни забрани да одиме на работа. Потоа ја чекаме да оди на работа, па се искрадуваме. Би направил се за да и помогнам на мајка ми, да има што да јаде, за најосновните работи – приказната за Дуле, кој на 3 февруари наполни 12 години, а во светот на возрасните влезе уште на овие години како едно големо зрело момче.

Благодарение на Марија Станковиќ, жената која го сликаше Дулета кога дојде да чисти и ја објави на Фејсбук, Дуле и неговото семејство добија шанса за нов почеток. По информацијата на Марија, Телеграф од Србија бил кај момчето и ја објавил приказната, а хумани луѓе се јавуваат и доаѓаат цел викенд да достават помош кај нив.

Дуле и неговите браќа не пречекаа во нови патики. Мајката на Маја се обиде да се воздржи, но во еден миг го покри лицето со рацете и заплака како дожд.

– Најтешко ми е што се трудам толку многу, а не можам да им дадам доволно. Многу боли. Другите деца имаат многу. Толку би им дала, но не успевам и затоа ми е многу тешко – од срце признава Маја, а малиот Дарио приоѓа со марамче да и ги избрише солзите и тивко вели: „Не плачи , мајка”.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You cannot copy content of this page

error: Content is protected !!